De lamellen zijn kantelbaar en in veel gevallen optrekbaar, waardoor het binnenvallende licht goed geregeld kan worden. De ontwikkeling van horizontale en verticale lamellen heeft de laatste jaren een grote vlucht genomen. De horizontale jaloezie is voortgekomen uit luiken met (eerst) vaste lamellen. De grootste groei is eruit, maar het is nog steeds een groeiende markt. De voorlijst is een aluminium profiel met een peesgleuf waarin het doek gemonteerd wordt. Hierdoor kan het binnen warmer worden dan buiten (het broeikaseffect). Vanuit de Romazo is de SVZ (Stichting Vakopleiding Zonneschermbedrijven) opgericht. Deze manier van zonnescherm heeft een grote vlucht genomen sinds de Tweede Wereldoorlog, toen men het productieproces goed wist te beheersen. Hiervoor zijn verschillende typen steunen ontwikkeld. Als nadelen kunnen gezien worden dat het materiaal hard is, waardoor het slechte akoestische eigenschappen. Daarnaast wordt het ook gebruikt bij kantoren. bij slecht weer, ook iets te doen te hebben. Buiten zonnescherm is de beste oplossing voor het weren van de warmte. De rest (geleiders, bovenbak, enz.) is meestal van aluminium. Het knikarmscherm ontwikkelt zich momenteel zelfs als een statussymbool. Als bevestigingsmiddelen hebben we niet meer nodig dan pluggen en schroeven. Vroeger werden deze gemaakt van eikenhout en grenen.

Gewoon even de grond dweilen, en hij is weer schoon. Iets heel anders dan anders, gewoon standaard strak en netjes. De slijtvastheid van een cement vloer, zoals woonbeton dus, is erg groot. Dat is in veel gevallen een voordeel, want de vloer kan een beetje koud aanvoelen als het direct op beton geplaatst wordt. Deze vorm van cement vloeren wordt vaak gebruikt in vertrekken met een bepaalde stijl. Dus het is zeker een goed idee, om eens te kijken of deze cement vloer niet in uw straatje past. Daarbij komt dan meestal ook dat de ondervloer meegekleurd wordt vanwege de doorzichtigheid van een van de grondstoffen (polyurethaan). Vaak een moderne stijl waarbij gedacht kan worden aan strakke lijnen, grote vlakken en een erg simpele structuur. Jaren terug was deze cement vloer helemaal niet zo bekend, misschien meer bekender als de gietvloer, dit ook omdat deze vloer word uitgegoten en word uitgesmeerd. In de huiselijke sferen vind met ook cement vloeren en kan worden gelegd in iedere ruimte, natuurlijk is het in sommige ruimtes zoals de keuken of badkamer nodig om extra maatregelen te nemen wat betreft de vloer. Dit is geen echt beton of cement, maar dit is een mengsel van epoxy en polyurethaan (oftewel PU genoemd). Je kunt bijvoorbeeld kiezen om deze vloer te gebruiken in uw tuinhuisje of geheel op uw achterstraat, u heeft geen last meer van plassen water na een hevige regenbui. Dus super eenvoudig voor een winkel, of bedrijf waar veel mensen over de vloer komen. Polyurethaan is een stof die erg hard is van structuur, slijtvast is en erg duurzaam. Dit is een coating die wordt aangebracht op de vloer dus in combinatie met kleur en epoxy. De nadelen van de stof polyurethaan worden verholpen door, na lang onderzoek, er eens tof bij te voegen.

De eerste echte afzetbakken, kompleet met poten eronder zodat de vrachtwagen heel makkelijk onder de bak kon rijden om hem op te pikken, kwamen pas eind jaren vijftig. Een van de pioniers was de Hilversumse carrosseriefabriek Renova, nog steeds een van de belangrijkste bouwers van afzetbakken. Voor de chauffeur was het werken met afzetbakken natuurlijk ideaal, zeker als z’n wagen ook nog eens was uitgerust met luchtvering. Een van de eersten die daarmee kwam was DAF, zij introduceerden het in 1957 als optie voor hun zware vrachtwagens. Inmiddels is luchtvering vrijwel standaard voor alle bedrijfswagens die werken met wissellaadbakken, vanwege de efficiency: zonder uit te stappen laat de chauffeur het chassis wat zakken, rijdt het onder de wissellaadbak, tilt met dezelfde luchtvering de laadbak wat op en is al bijna klaar om weg te rijden. Hij stapt even uit om de steunpoten in te klappen, zet de wissellaadbak vast en kan op pad. Hele distributiesystemen zijn inmiddels gebaseerd op de wissellaadbak, het efficiënt vervoer van meubelen met name zou ondenkbaar zijn zonder deze bakken.

Door de relatie tot de menselijke maat en persoonlijkheid kunnen sieraden een hoge concentratie aan zeggingskracht bezitten. Het vakblad zag er in de loop van de jaren dertig echter wat kaler uit dan eindjaren twintig.’ Het verhaal is bekend, maar dergelijke bewoordingen elimineerden elke twijfel aan de kunstwaarde van het Museumjournaal. Daarentegen werden in deze moeilijke tijden bescheiden zilveren sieraden met kornalijn en bloedkoraal vanwege hun nationale karakter gepresenteerd als gewilde handelsobjecten, die om deze reden goud waard waren.’ Deze vraag houdt mij nog steeds bezig.’ Deze actie werd ondersteund door een advertentiecampagne in 6 grote dagbladen. Bij de ongemonteerde Leda met de Zwaan heb ik de indruk dat het koper is. (afb. Ook de publicatie Kunstvormen der Natuur van de zoöloog Erich Haeckel in 1899, met zijn prachtige, uitvergrote afbeeldingen van lagere organismen die alleen onder een microscoop zichtbaar waren, zou voor veel Nederlandse kunstenaars en kunstnijveraars een belangrijke inspiratiebron worden.

Het eenvoudigste type dak is een plat dak bestaande uit een rechthoek van watervast multiplex, rondom ongeveer 50 mm over de wanden stekend. Geef het dak een lichte hellingshoek opdat regenwater makkelijk kan weglopen. Hiertoe zaagt u een lengte hout van 100 x 50 mm diagonaal in twee wigvormige stukken die aan één eind 50 en aan het andere eind 0 mm meten. Spijker ze op de bovenkant van de wanden, met het dikste eind op de voorwand van het huisje, en spijker een extra lat van 50 mm dik langs de bovenkant van de voorwand. Plaats de multiplexplaten en spijker ze rondom vast. Bedek het dakvlak met dakleer of asfaltpapier, en zet dat vast met gegalvaniseerde asfaltnagels. Vouw het dakleer om de randen van het dak en spijker het aan de onderkant daarvan vast. Let erop dat de nagelpunten niet door het dakoppervlak prikken. Voor een huisje met een puntdak kunt u eveneens multiplex gebruiken. Bedek het dakvlak met een dubbele laag dakleer (in dit geval geen asfaltpapier) en maak een voorziening die het dakvlak toegankelijk maakt - sommige kinderen kunnen het nu eenmaal niet laten het dak van hun ‘kasteel’ te beklimmen. Om gecompliceerd timmerwerk te vermijden is het ‘t simpelst om van stukken regel een soort ladder aan beide dakvlakken te bevestigen, met daartussen stevige dwarsregels van 75 x 50 of 100 x 50 mm als sporten. Laat de ‘ladder’ tot aan de nok doorlopen en zet deze goed vast met 100 mm lange houtdraad bouten.

De bloeiperiode van de Indiase filmvertoningen hield stand van begin jaren zeventig tot begin jaren tachtig, dit terwijl het gemiddelde bioscoopbezoek in Nederland in die periode juist fors daalde. Deze daling is toegeschreven aan de populariteit van de televisie, de toename van het aantal televisiekanalen, de opkomst van nieuwe recreatievormen en de concurrentie van video. Dit laatste punt liet ook Hindoestanen niet onberoerd. De opkomst van video leidde zowel in Suriname als Nederland tot een dramatische daling van hun bioscoopbezoek. Van 1986 tot 1991 werd er in Nederland zelfs geen enkele Indiase film in de bioscoop vertoond. De opkomst van video leidde tot een verhuiselijking van het film kijken. De ontmoetingsfunctie van de filmvoorstellingen kwam te vervallen. Tegelijkertijd verbeterde de toegankelijkheid van de films. Naar een video kon je kijken op een moment datje zelf goed uitkwam, met zoveel mensen als je wilde. De videorecorder vormde al snel een onmisbaar onderdeel van de huisraad in elk Hindostaans huishouden. De eerste Hindostaanse videotheken waren reeds in de jaren zeventig begonnen Van huis af. Vaak waren het hobbyisten die een paar videobanden verhuurden aan vrienden en kennissen in hun eigen omgeving, uiteraard zonder opgave aan de belasting. In die tijd kostte een lege videoband veertig gulden, een hele investering. De eerste officiële videotheek in Den Haag was die van John Rambali: Ram’s Videotheek. Zijn zaak op de Beeklaan werd geopend in 1974. Vijf jaar later openden Ahmed Video Centre (AVC), Roshan en Govinda’s. Deze vier videotheken bestaan nog steeds. Ze worden beschouwd als de vier ‘grote’ videotheken in Den Haag. Ze zijn gunstig gelegen in de wijken Transvaal en Schilderswijk waar de meeste Hindoestanen wonen. Hun ledenbestand is enorm.

Hier is het meubel op het eerste gezicht een functionele oplossing. Door het te behandelen als een ‘bar’ wordt benadrukt, dat naar de kapper gaan ook een sociale functie kan hebben. Tegelijkertijd werkt de bar enigszins vervreemdend. Ze is immers door haar betegeling gematerialiseerd als een onderdeel van een badkamer. De openbaarheid van een café strookt echter niet met de privacy van een badkamer. Juist dit grensgebied tussen privacy en openbaarheid is ook kenmerkend voor een kapperszaak. Het hybride kapmeubel eindigt in de kassa die door zijn situering een spilfunctie verkrijgt. In Nederland zijn de opleidingen tot interieurarchitect en designers ondergebracht bij de Hogescholen voor de Kunst. De scheidslijn tussen ontwerpers die zijn opgeleid aan de verschillende instellingen, is niet eenduidig. Maar toch doen zich verschillen in aanpak voor. Bij interieurarchitecten en designers is het denken in associaties en sferen sterker ontwikkeld dan het denken in architectonische composities en stijlen. Vaak is de interesse voor vorm en materiaalexperimenten groter en is er minder angst voor decoratie en voor de soms irrationele wensen van gebruikers en opdrachtgevers. Ook de eigen ontwerpen hebben lang niet altijd een rationele en logische onderbouwing nodig. Doordat ze dichter op de huid van de gebruikers zitten, slagen ze er beter in deze te voorzien van comfort of bewust uit te dagen. Een aardig voorbeeld is in dit verband Het Klooster.

De behoefte aan parkeerruimte in de toch al overvolle binnenstad van Amsterdam begon enorm te groeien als gevolg van de auto’s die overdag ongebruikt bij de werkplek stonden. Arbeidstijdverkorting leidde eveneens tot meer verkeersbewegingen. Toename van vrije tijd had tot gevolg dat er meer gerecreëerd werd. De auto gaf een ongekende bewegingsvrijheid en verspreidde zich over het hele land. Niet alleen voor het huis en bij het werk was er behoefte aan parkeerplaatsen, maar ook op verscheidene andere bestemmingen, waaronder de winkels in de binnenstad. Met de groei van het wagenpark kwamen er steeds meer opstoppingen en stegen de parkeerproblemen. In 1964 verschenen de eerste parkeermeters in het Amsterdamse straatbeeld, beheerd door de Parkeerpolitie. De vraag naar parkeerruimte groeide exponentieel. Er werd vooral nog op historische wijze geparkeerd op ‘braakliggende wagenpleinen of ‘voor de deur”. Bedrijven namen zelf het initiatief om het parkeerprobleem op te lossen. Bij nieuwe kantoren werden inpandige garages, parkeerdekken of daken gebouwd om werknemers en bezoekers te verlossen van het zoekverkeer en de hoge kosten voor straatparkeren. In 1974 kreeg de KPN (voorheen PTT) een garage in de Huydenkoperstraat in Amsterdam. Garage Munthof en Geelvinck in de Regulierdwarsstraat werden eind jaren zestig gebouwd op een braakliggend terrein dat gebruikt werd om op te parkeren.